Yeni bir ürüne başlamadan önce çözülecek problemi tek bir cümleyle anlatabilmek gerekir. Problem net olmadığında ürün, herkesin kendi yorumladığı bir fikre dönüşür ve geliştirme boyunca yön sürekli değişir. Problemi tanımlarken ürünün özelliklerini değil, kullanıcının yaşadığı zorluğu anlatmak daha sağlıklı sonuç verir.
Problemin gerçekten var olup olmadığını anlamanın en kısa yolu hedef kitleyle konuşmaktır. Birkaç görüşme bile varsayımların ne kadarının doğru olduğunu gösterir. Kullanıcının bugün bu sorunu nasıl çözdüğünü öğrenmek de ürünün hangi noktada gerçek bir fark yaratacağını anlamayı kolaylaştırır.
Herkese hitap etmeye çalışan bir ürün, genellikle kimseye tam olarak hitap edemez. Başlangıçta dar ama net bir kitle seçmek hem mesajı hem de ilk özellik listesini sadeleştirir. Bu kitlenin ihtiyaçlarını iyi karşılayan ürün, sonradan yeni gruplara açılmak için sağlam bir temel oluşturur.
Hedef kitleyi tarif ederken yaş ya da sektör gibi genel bilgilerin ötesine geçmek gerekir. Kullanıcının hangi durumda ürüne ihtiyaç duyduğu, karar verirken nelere baktığı ve hangi alternatiflerle karşılaştırdığı daha değerli bilgilerdir. Bu ayrıntılar ürünün neye benzemesi gerektiğine dair somut ipuçları verir.
Ürünün işe yarayıp yaramadığını anlamak için başlangıçta bir ölçüt belirlenmelidir. Bu ölçüt bir kullanıcı sayısı, tamamlanan bir işlem ya da bir geri dönüş oranı olabilir. Ölçüt yazılı olmadığında sonuç ne olursa olsun başarılı sayılma eğilimi doğar ve ürün zayıf noktalarını geç fark eder.
Ölçütün gerçekçi olması da en az net olması kadar önemlidir. İlk aylarda ulaşılamayacak bir hedef koymak, ekibin motivasyonunu gereksiz yere düşürür. Bunun yerine küçük ve ulaşılabilir eşikler belirleyip her eşik geçildiğinde bir sonrakini tanımlamak ilerlemeyi görünür ve yönetilebilir kılar.
Tam bir ürün geliştirmek yerine temel fikri test eden küçük bir prototip hazırlamak zaman ve bütçe tasarrufu sağlar. Prototip mükemmel görünmek zorunda değildir; yeter ki kullanıcının ürünü kullanırken göstereceği davranışı gözlemlemenize izin versin. Bu gözlemler uzun toplantılarda üretilen tahminlerden çok daha güvenilir bilgi verir.
Prototipi gösterirken kullanıcıdan yalnızca görüş istemek yerine belirli bir görevi tamamlamasını istemek daha verimlidir. Nerede tereddüt ettiği ve nerede takıldığı, ürünün hangi bölümünün yeniden düşünülmesi gerektiğini açıkça gösterir. Sonuçları not alıp bir sonraki sürümde ilk bunları ele almak gerekir.
Geri bildirim, ürün yayına girdikten sonra rastgele gelen bir şey olmamalı, düzenli toplanan bir veri olmalıdır. Kısa anketler, birebir görüşmeler ve kullanım verileri bir arada değerlendirildiğinde tek bir kişinin görüşüne fazla ağırlık verme riski azalır. Kullanıcılar ürünü neden bıraktığını da en iyi bu şekilde anlatır.
Toplanan geri bildirimin bir kayıt sisteminde tutulması ve öncelik sırasına konması gerekir. Her talebi uygulamak mümkün değildir; önemli olan taleplerin ürünün temel problemine ne kadar hizmet ettiğini değerlendirmektir. Böylece ürün her isteğe yetişmeye çalışan bir yığına değil, net bir amaca sahip bir araca dönüşür.
Ürünü büyük sürümlerle değil küçük adımlarla geliştirmek hatanın maliyetini düşürür. Her adımda tek bir varsayım test edildiğinde sonucun neden değiştiğini anlamak kolaylaşır. Büyük bir güncellemede ise birçok değişiklik aynı anda yapıldığı için neyin işe yaradığı belirsiz kalır.
Küçük adımlar ekibin pazardaki değişimlere hızlı yanıt vermesini de sağlar. Bir özellik beklenen ilgiyi görmediğinde vazgeçmek, aylarca emek verilmiş bir modülü terk etmekten çok daha kolaydır. Bu esneklik özellikle kaynakları sınırlı projelerde en değerli avantajlardan biridir.